เมื่อวาน... ก็มีโอกาสไปงานหนังสือตามที่
เกริ่นไว้วันโน้นล่ะค่ะ กว่าจะออกไปได้
ก็ทุลักทุเลเหลือเกิ๊นนน อุปสรรคเยอะ
รับโทรศัพท์ 6 - 7 สาย จนไม่มีมือจะรับ
ไม่รู้จะโทรมาทำไมพร้อมๆ กัน รับไม่ทันวุ้ย
แล้วไหนจะน้องสาวโทรมาบอก
ทำรถควันขึ้นอยู่มหาลัย ทำไงดี...
ป๊าดดธ่ออ แล้วขับยังไงจนควันขึ้นเนี่ย... ฝีมือจริงๆ
(ฝีมือ ... เห่ย ... << แอบๆจิกไว้ เผื่อน้องมาอ่าน อิอิ)
กว่าจะไปถึงงานเลยปาเข้าไป บ่ายสองกว่า
ถึงจะเป็นวันธรรมดาสามัญชนผู้คนทำงาน
(แล้วทำไมคุณอิง ว่างออกมาคะ << แปลได้ว่า ไม่ทำงาน)
แต่รถก็จอดกันพรึ่บพรั่บสนั่นตา
น่าจะเป็นเพราะช่วงนี้ปิดเทอมพอดี
ไม่ต้องเล่านะคะว่า ไปเดินซุ้มไหน
เยือนร้านไหน ซื้อเล่มไหน ราคาเท่าไหร่
มันจะดูบ้าช็อปปิ้งไปนิดหนึ่ง
เอาเป็นเรื่อง บ้าผู้ชาย ดีกว่าค่ะ 555
อารมณ์แบบว่า คนมันเยอะมันก็ต้องหาช่องทาง
แทรกได้ก็แทรก เสียบได้ก็เสียบ ใช่ไหมคะ
มุมไหนจังหวะดี พลิ้วเข้าไปได้
ก็ต้องปรี่เข้าไปโดยด่วนเลย
อิงก็นับว่าขนาดตัวปานกลาง
เห็นจังหวะเหมาะๆ ก็แทรกเข้าไปเนียนๆ เลยค่ะ
แต่ก็น่าจะเป็นเพราะตัวปานกลางนี่ล่ะ
ที่ข้างๆ มันเลยเหลืออีกประมาณครึ่งตัวอิง
(มาตรวัดระยะประเทศไหนเนี่ย)
ยืนเอื้อมซ้าย เอื้อมขวายังไม่ทันไร
รู้สึกได้ว่า มีคนมายืนไอ่พื้นที่ว่าง
ขนาดครึ่งตัวอิงนั่นล่ะค่ะ
ยืนไม่ยืนเปล่า เอื้อมมือผ่านหน้าผ่านหลัง
หยิบเล่มนั้น วางเล่มโน้น อยู่นี่ล่ะ
ระยะห่างมันก็ยิ่งใกล้กันๆ เข้ามา
ทำนองว่า ถ้าอิงหันไป ก็จูบกันล่ะค่ะ (-"-)
ก็เลย...เริ่มรู้สึกว่าต้องโดน
ผีนางสาวไทยสิงกันหน่อยละมั้ง
เลยขยับเบียดป้าข้างๆ ไปอีกติ๊ดละกัน
ยอมโดนป้ามองหน้าหน่อยไม่เป็นไร
ถ้ายืนนานๆ แบบนี้เดี๋ยวโดนเบียดแขนสึกไป ล่ะแย่เลย
(ที่จริง ไม่น่าแย่.. น่าจะดี เพราะแขนใหญ่ สึกไปหน่อยก็ดี อิอิ)
พออิงขยับให้เท่านั้นล่ะ
..พ่อเจ้าประคุณเอ้ยยยยย...
แทนที่จะรู้ตัว อ้อมแอ้มเกรงใจซะหน่อย
นี่....พ่อคุณ เลยขยับยืนแบบกางๆ เอาซะเต็มเท่เลยนะพ่อนะ....
นัยว่า เออ แม่คนนี้มารยาทดีจริง (ตรู) ยืนสบายขึ้น
แต่...อิง ก้อออยังสติลอยู่ในระยะอ้อมแขนของชายหนุ่มพอเด๊พอดี
(บรรยายซะอย่างกะนิยายรักพาฝันเลยแฮะ อิอิ)
ราวกับว่าอิงจ้างมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้งั้นล่ะ...
คือ... ถ้าไม่ติดว่า หันหน้าไปจะจูบกัน
อาจจะหันไปถามแล้วว่า...
กอดกันเลยไหมล่ะเพ่... แหม่ ระยะประชิดเหลือเกินนิ
เอาเป็นว่าอิงหมดอารมณ์สนใจกับหนังสือไปแล้วล่ะค่ะ
เลยเดินแท่ดๆ ครึ่งข้างเป็นนกเพนกวินออกมา
ก่อนที่จะมีการเปิดฉาก ติดเรต แถวนั้นให้ประชาชีดู
แหม่.... นี่ถ้าหน้าตาดี จะไม่ว่าเล้ยยยยย 5555 (ป่อยยยย -"-)
เพราะงั้น สาวคนไหนไปงาน ก็ระวังคุณสุภาพกะหลุด
เหล่านี้ให้ดีๆ ละกัน จะจงใจ หรือบังเอิญก็ไม่รู้ล่ะ
แต่แบบ ไม่ต้องรักการอ่าน ขนาดนั้นก็ได้ม้างงง.....
.
.
.
เดินไปสักพัก มีโทรศัพท์เข้า
ใครก็ไม่รู้ เบอร์ไม่รู้จัก
ก่อนรับดูเบอร์ เลยเดาเอาว่า
อาจจะเป็นเพื่อน เปลี่ยนเบอร์โทรมาบอกเบอร์มั้ง
อิง : โหล......
ใครก็ไม่รู้ : ฮัลโหลคร้าบ...
อิง : ใครคะ (แต่ในใจคิดว่า พูดเพราะผิดปกติ ใช่เพื่อนแน่หรอหว่า)
ใครก็ไม่รู้ : ผมเองไง
อิง : .... (จะรู้ไหมเนี่ยย "ผม"ไหนวร้าา) ... เอ่อ จะขอสายใครคะ
ใครก็ไม่รุ : มดอ่าาาา (ทำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย ก่อนเจือหัวเราะตอนท้ายๆ)
อิง : (เริ่มเง็ง ใครฟะ) มดไหนอ่ะ ไม่ใช่เบอร์นี้มั้งคะ
ใครก็ไม่รู้ : อ่ะแน่.... หุหุ (แล้วทำเสียงหัวเราะเหมือนมีพิรุธ)
อิง : (เริ่มลังเลนึกว่าเพื่อนอำมั้งเนี่ย แล้วเดี๋ยวเอาไปเผาลับหลังแน่ เลยทำเสียงแบบรู้ทันกลับไปซะเลย) แอ๋...... ใครอ๊ะ
ใครก็ไม่รู้ : ก้อลือ... ไง (คาดว่าคงเริ่มเง็งด้วยเหมือนกัน)
อิง : (เอาละวุ้ย ตกลงใครอำใคร ชักมึน) ลือไหนอ่ะ.. ใครกันแน่เนี่ยย (ชักมีน้ำโหและนะ อำไม่เลิก)
เขาว่าเขาชื่อลือ : ก็ลือไง ลืออ่ะ... ลือจริงจริ๊งง (น้ำเสียงเริ่มจริงจัง)
อิง : หง่า... (ชักสังหรณ์ใจ)โทดนะคะ คุณโทรเบอร์อะไร (เสียงเปลี่ยนทันทีฮ่ะ)
คุณบุญลือมั้ง : 01 - xxxxxxx อ่ะครับ
อิง : เหะเหะ คุณโทรผิดแล้วล่ะค่ะ กดใหม่นะคะ นี่ไม่ใช่เบอร์นั้นน่ะค่ะ เท่านี้นะคะ สวัสดีค่ะ... (วางอย่างรวดเร็ว)
... เลยไม่รู้ใครหน้าแตกกว่าใคร
นัยว่า ทั้งคู่ ดันคบเพื่อนขี้อำเหมือนกัน ... 555
...เจ๊ากันไปละกัน... อิอิ
ส่วนหนังสือ ปีนี้ทำเป้าได้ค่อนข้างดี
คัดเฉพาะที่อยากได้จริงๆ
และการ์ตูน (แวะเข้าไปละอายใจเต็มที
เด็กเป็นโขยงเลย ยืนแก่อยู่คนเดียว -"-)
หนังสืออื่นๆ ก็พอทำเนา (มันเป็นไงนะ ทำเนา เนี่ย)
คาดว่าอาจจะอ่านหมดในเร็ววัน
เพราะเป็นโรคบ้าเห่อ เอิ๊กๆๆๆ
อะไรได้มาใหม่ๆ ก็อ่านก่อน
ที่หมกๆ ไว้ ก็ไว้ตามเดิมนั่นล่ะก๊าาาา
ป.ล. เดินเตะอะไรไม่รู้ เล็บแตกเล้ยยย
เตะไปสามสี่อย่าง เลยระบุไม่ได้ว่าอย่างไหนเป็นจำเลย
เตะไปเกือบสิบนาที นั่งๆ แกว่งขาเล่น
คิดในใจว่า หนนี้ทำไมเจ็บนานจัง
(คือเตะบ่อย จนคิดว่า ประเดี๋ยวก็หายเจ็บเอง)
พอก้มลงมองเท้า ...แว๊กกก ...เลือดไหล...
วิ่งจ๊ากๆ ไปห้องน้ำ โวยวายอย่างกะบ้า
...เตะอะไรอ่ะๆๆ อยู่นั่นล่ะ
.... เพี้ยนจริงๆ .....
(ท่าทีในการเล่า เหมือนว่าเป็นคนอื่น
ที่จริงแล้ว ตัวเองนี่ล่ะ หุหุ << ภูมิใจหรอน่ะ)
ป.ล. 2 คุณหมอจอยมาคอนเฟิร์มความอร่อย
ของเค้กโนโวเทล.... โฮะๆๆ
งานนี้ อิงต้องไม่พลาดๆๆๆๆ (ย้ำมากจริงๆ)
ป.ล. 3 หลายเสียงยืนยันว่า หนังสือในเมืองไทยถูกแล้ว
อืมม สงสัยมันจะเป็นปัญหาเหมือนเรื่องน้ำมันมั้งคะ
บ้างก็ว่าแพงหง่า บ้างก็ว่า ถูกแล้วน้าาา นานาจิตตังค่ะ
(อาจจะถูก แต่อิง 'งกจัด' อันนี้ก็เป็นไปได้อยู่ อิอิ)
Artist : Cascade
Title : Rhythm of the Falling Rain
* แหม่.. เพลงเหมาะเหลือใจ ฤดูนี้ไม่ฟังเพลงนี้ จะไปฟังเพลงไหนกันล่ะค้าา *
