มุม (ที่) มอง
ร่ำๆ จะเขียนถึงหนังสือเล่มนี้หลายหนแล้ว
ไม่ใช่คอลเลคชั่นคุณ ซูสุกิ โคจิหรอกค่ะ
อันนั้นติดไว้ก่อน ยังไม่มีอารมณ์เอามาลง หุหุ
หนังสือเล่มที่ว่าคือ "เมื่อสวรรค์ให้รางวัลผม"
เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องของคนๆ หนึ่งที่ได้รับรางวัล
จากสวรรค์ให้กลับมาอยู่ในร่างของเด็กคนหนึ่ง...
โดยรวม ก็อ่านสนุกในแบบของวรรณกรรมเยาวชน
....มาโคโตะ เป็นร่างของเด็กที่
วิญญาณซึ่งได้รางวัลจากสวรรค์นั้นได้เข้าไปอยู่
มาโคโตะ เด็กชายที่ดูเหมือนจะมีปัญหา
กับสังคมทั้งในแบบ ครอบครัว และโรงเรียน
ท้ายที่สุดเกิดเป็นแรงกดดัน จนต้องฆ่าตัวตาย
(ตอนอ่านเรื่องย่อ ยังเง็งว่า ทำไมเอาเรื่อง
เด็กฆ่าตัวตายมาจัดเป็นวรรณกรรมเยาวชน)
แต่เมื่อวิญญาณที่ว่า มาอยู่ในร่างมาโคโตะ
แล้วค่อยๆ ค้นพบความเข้าใจผิดทีละอย่าง...
จนได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว ล้วนเป็นความเข้าใจผิดทั้งนั้น
....คนส่วนใหญ่มักมอง หรือตัดสินอะไร
ด้วยทัศนคติเพียงแง่มุมเดียว คือ มุมของตัวเอง
จนบางทีเหมาเอาว่า มุมของตัวเองนี่ล่ะ
คือ สิ่งที่คนอื่นเขาคิดกัน
อย่างบางทีเคยเห็นบางกระทู้ในเนต
วิจารณ์ตัวเดินเรื่องในละครไทยแบบนี้....
...พระเอก โง่ จัง ไม่รู้ทันตัวร้าย...
...เมื่อไหร่ นางเอก ละครจะฉลาดนะ...
ทำนองนี้อ่ะค่ะ อิงเองก็เคยคิดเหมือนกัน
(ไม่ใช่ว่า ไม่เคยทำหรอก ฮี่ฮี่ ... ^0^)
แบบอ่านนิยายแล้วคิดว่า โอ้ยยย ทำไมโง่อย่างงี้เนี่ยยยย
แต่ถ้าคิดเปลี่ยนเป็นสถานการณ์ของตัวเองแล้ว
เรื่องมันจะเปลี่ยนเป็น 2 มิติ
ภาพมุมสูงที่มองเห็นในทุกฉากทุกตอน
กลายเป็นเพียงแค่มุมซ้ายขวาหน้าหลัง
แต่มองไม่เห็นภาพรวมทั้งหมดเหมือนคนอ่าน
เพราะฉะนั้น ก่อนที่จะวิจารณ์เรื่องอะไร
ตัดสินใจเข้าข้างใคร ถือหางฟังความจากไหน
ถ้าไม่รู้เรื่องทั้งหมดจริงๆ
คงไม่กล้าซี้ซี้วชี้หน้าด่าประจานใคร
นอกเหนือจากบางที สิ่งที่เราเห็น
มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด
ถ้าใส่ อคติ ตัณหา ความรัก ความชอบ
ความสนิท เสน่หากันเป็นการส่วนตัว
หรืออะไรแบบนี้ลงไปด้วยอีก ก็ยิ่งแล้วใหญ่
....ดูตัวอย่างไม่ใกล้ไม่ไกล....
เมื่อตอนกินเจที่ผ่านมา พาอากงไปกินข้าวด้วยกัน
พอถึงตอนสั่งน้ำ อากงก็หน้าบึ้งไม่สบอารมณ์และ
เพราะร้านสีฟ้า ไม่มี น้ำสไปร์ท อย่างที่อยากกิน
(อากงใครเนี่ย เอาแต่ใจเป็นที่ซู้ดดด)
มองหน้าพนักงานจดเมนู อิงก็รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่
แอบคิดในใจล่ะซี่ ว่าอากงของอิง เรื่องมากชะมัด -_-''
แต่ในใจหลานๆ 3 คนที่ไปด้วยกัน
มองตากันแล้วแอบคิดว่า อากงตลกดี
เลยส่งตัวแทนวิ่งไปซื้อน้ำกระป๋อง
มาเอาใจคนแก่ซ้าาาหน่อย
เอามาเล่าให้คนในครอบครัวฟัง
ญาติฟังไป ก็ยิ้มๆกันไป....
แต่ลองเป็นคนไม่รู้จักสิ
ในสายตาคนนอก
คงมองเหมือนเด็กจดเมนูนั่นล่ะ
... เห็นไหมว่า จะมองคน ตัดสินคนๆ หนึ่ง
มันไม่ง่าย ไม่หมู อย่างที่คิดว่า จะทำก็ทำได้
เพราะงั้น ก่อนจะคิด จะด่า จะว่า ใคร
ให้แน่ใจก่อนละกัน ว่าตัดอคติทั้งหมดแล้ว
หรือรู้เรื่องทั้งหมดมาละเอียดอย่างดีแล้ว...
ป.ล. เขียนมานี่ ใช่ว่าตัวเองจะทำได้ทุกครั้งไป
บางทีเผลอๆ ก็หลุดมาเหมือนกัน
ป.ล.2 แต่.. ถึงยังไงตอนนี้ ก็ยังคิดว่า อากงน่ารักอยู่ 555
(อิงเป็นคนไม่มีความลำเอียงเลย ยุติธรรมมากกกก -"-)
ป.ล.3 แต่แอบภาคภูมิใจนิดหนึ่ง
เพราะรู้สึกว่าคนที่มาอ่านไดฯ อิง
ไล่นับไปทีละคนๆ แทบไม่มีคนประเภทนี้เลย
ป.ล.4 อมยิ้มกันทำไมอ่ะคะ อิอิ...
ศิลปิน : Silly Fools
เพลง : น้ำลาย
* ใส่เพลงนี้ล่ะเหมาะนักเชียว แต่.... ใครอย่าดอดไปบอกอากู๋เขาล่ะ
ไม่งั้นอิงล่ะหูตูบ นอนกรงแน่เลย -"- (แล้วจะใส่ทำม๊ายยย) *